Psychologia i psychiatria

Racjonalizacja

Racjonalizacja jest sposobem wyjaśniania mechanizmów reakcji świata zewnętrznego i wewnętrznego z racjonalnie określonego stanowiska wypracowanego podczas zderzenia z przeciążeniami psycho-emocjonalnymi. Najważniejszymi momentami są sytuacje braku świadomego komponentu, gdy sytuacja ma nieświadomą lub niekontrolowaną naturę. Odnosi się do mechanizmu obronnego, ze względu na wykorzystanie tylko części informacji postrzeganej z rzeczywistości przez myślenie, i dostosowanie wyniku analizy, aby zachowanie było kontrolowanym i właściwie właściwym działaniem.

Racjonalizacja jest mechanizmem obronnym, który realizuje próbę wyjaśnienia niezrozumiałego lub niedopuszczalnego zachowania niewyjaśnionego przez świadomość lub usprawiedliwia niewłaściwe zachowanie, błąd w dążeniu do zachowania poczucia własnej wartości i pozytywnego postrzegania siebie. Pojawienie się tego typu obrony koreluje z akcentowaniem obsesyjnych i indywidualistycznych cech osobowości. Niemniej jednak, będąc najczęstszą formą ochrony przed frustracją pod względem liczbowym występowania, wszyscy racjonalizowali, płynąc w lekkiej lub pogłębionej formie. Podstawowe pragnienie przewidywalności emocjonalnych i skutecznych reakcji na stabilność otaczającego systemu, a także znaczenie społecznej atrakcyjności, wynika z pojawienia się racjonalizacji jako najbardziej akceptowanego społecznie i ewolucyjnie odpowiedniego sposobu ochrony psychiki.

Racjonalizacja w psychologii

Racjonalizacja w psychologii to termin wprowadzony przez S. Freuda, a później całe pojęcie, opracowane przez A. Freuda. Racjonalizacja była ukierunkowana na unikanie konfliktu intrapersonalnego, poprzez wyjaśnianie wydarzeń z punktu widzenia świadomego wyboru, podczas gdy w rzeczywistości działania i wybory były dokonywane nie przez kontrolującą część świadomości, ale pod kierunkiem nieświadomych motywów.

Racjonalizacja jest mechanizmem obronnym, który pozwala ukryć nieprzyjemne lub niepożądane myśli i uczucia nie tylko ze strony społeczeństwa, ale także od siebie. Będąc najczęstszym mechanizmem chroniącym psychikę przed frustrującymi momentami, racjonalizacja nie ma nic wspólnego z celowym oszustwem lub próbami jej usprawiedliwienia. Cały mechanizm działania odbywa się poza kontrolą świadomości, ale może być uzasadnieniem i mieć dość istotne argumenty. Jednak w konstrukcji koncepcji racjonalizacyjnych jest tylko niewielki ułamek prawdy, a resztę zastępuje fantazja i zastąpienie pojęć, które niesie zagrożenie dla osobowości osoby.

Świat racjonalizatora jest prosty, smukły, przewidywalny, osoba sama jest pewna siebie, ze zwiększoną samooceną i zachowaną samooceną. Dzięki takiemu podejściu żywe połączenie z rzeczywistością zostaje zerwane i nowe źródła doświadczenia nie są dostępne, co często wynika z bolesnych doznań. Sama tożsamość osoby jest zubożona, z której wszystkie negatywne (w stosunku do przekonań danej osoby), ale prawdopodobnie całkiem przydatne (ewolucyjne) umiejętności, uczucia i pragnienia są wycinane.

Racjonalizacja w psychologii jest dość szerokim zakresem przejawów tej koncepcji - od ochronnego mechanizmu psychiki normalnego człowieka (nie wpływającego znacząco na przebieg życia i rozwój) do objawów kliniki psychiatrycznej, jako jednego rodzaju urojeń (gdy baza dowodowa oparta na logicznych konstrukcjach ma na celu utrzymanie koncepcje pacjenta).

Trudność w pracy z tego typu reakcją psychiczną zależy od etapu przekonań racjonalizacyjnych. W niektórych przypadkach dość łatwo jest pokazać człowiekowi pomysłowość argumentów, które przytacza, po czym praca zaczyna się od traumatycznych doświadczeń, które są ukryte za nieprawdziwymi wyjaśnieniami sytuacji. I są przypadki, w których logiczne wyzwanie i podanie jakichkolwiek faktów nie daje żadnego rezultatu. W tym wcieleniu momenty racjonalizacji są ściśle związane z bezpośrednim bezpieczeństwem osoby ludzkiej, lub są one na straży głębokiego traumatycznego doświadczenia. Przy tak silnym oporze nie ma sensu łamać obrony, ponieważ istnieje duże prawdopodobieństwo, że psyche nie dysponuje niezbędnymi zasobami w tym momencie, aby zintegrować doświadczenie, które będzie musiało być doświadczone, jeśli brama bezpieczeństwa zostanie usunięta. W tym kontekście myje się przede wszystkim nad poszukiwaniem zasobów i uważnym podejściem do obszaru traumatycznego, koncentrując się na gotowości klienta do radzenia sobie z własnymi doświadczeniami.

Sposoby racjonalizacji mają dwie manifestacje - człowiek albo usprawiedliwia się, albo szuka wyjaśnień w czynnikach niezwiązanych z jego osobą (okoliczności, działania innych). Niezależnie od tego, w jakim kierunku (w stosunku do świata wewnętrznego lub czynników zewnętrznych) nie ma racjonalizacji, warto posłuchać rzeczywistości, aby uchwycić moment, w którym ten mechanizm nabywa poważne tomy i staje się nieprzenikniony przez prostą rozmowę i wskazanie faktów. Należy również zwrócić uwagę na długotrwałe stosowanie racjonalizacji w celu złagodzenia bólu w miejsce powtarzających się przypadków lub w stosunku do całego świata, jako sposobu bycia. W takich przypadkach warto zwrócić się do psychoterapeutów, których główna praca przy usuwaniu racjonalizacji sprowadza się do umiejętności wykazania, że ​​rzeczywisty świat nie jest tak straszny, a prawdziwe działania i pragnienia nie doprowadzą do globalnych kataklizmów. Że można żyć szczęśliwą osobą, mając wady, negatywne emocje, agresywne myśli - trzeba tylko zobaczyć, że wielu żyje w ten sposób i znajduje swój własny sposób na organizowanie otaczającej przestrzeni, aby świat lub osoba nie była sama z siebie obrzydzona.

Racjonalizacja w psychologii - przykłady życia

Racjonalizacja w życiu wygląda jak poszukiwanie znaczeń i wyjaśnień, nawet w tych momentach, w których musisz zwierzyć się sytuacji, zaryzykować lub podkreślić uczucie. Jest to jeden ze sposobów na uniknięcie niepokoju i utrzymanie wyimaginowanego poczucia komfortu. Jeden z powszechnych przykładów będzie wyglądał jak poszukiwanie sensu podróżowania z niezrozumiałymi ludźmi w nieznanym kraju, jeśli chodzi o poszerzanie własnego spojrzenia, komunikację i emocjonalne doświadczenie. Niepokój wynikający z oczekiwania na nowe sprawia, że ​​szukasz sposobu, w jaki będzie on przydatny dla osoby w jego pracy lub poprawie umiejętności. W przypadku braku racjonalizacji lęku i uznania faktu jego obecności, osoba najprawdopodobniej przeanalizuje potencjalne ryzyko, przygotuje się na szczególnie niepokojące momenty lub odrzuci zdarzenie, jeśli w tej chwili nie może poradzić sobie ze wszystkimi możliwymi trudnościami.

Racjonalizacja może również objawiać się w wyjaśnianiu własnego zachowania, które jest sprzeczne ze standardami etycznymi lub moralnymi. Na przykład, po przejściu przez leżenie na chodniku, tłumaczymy to faktem, że jest to prawdopodobnie alkoholik, a kiedy przyjmujemy łapówkę, jesteśmy usprawiedliwieni faktem, że wszyscy robią to i ogólnie, bez tych pieniędzy, nie po to, by kupić nowe buty, ale już zimę. Pragnienie wyjaśnienia własnych niepowodzeń przez czynniki zewnętrzne ma na celu przeniesienie odpowiedzialności za niepowodzenie na czynniki zewnętrzne, a tym samym utrzymanie poczucia godności i poczucia własnej wartości. Możesz zbudować cały system dowodów, że nagana została uzyskana ze względu na zły nastrój szefa, a także, że wszyscy ci, którzy przyszli do budżetu, dali łapówkę lub mają kumoterstwo. W takich opowieściach osoba wygląda jak niewinna ofiara strasznego świata wokół, a nie leniwa osoba, która wypełniła terminy projektu lub nie przygotowała się do egzaminów.

Nawet z pozornie pozytywnym czynem możemy stawić czoła racjonalizacji, jeśli zapytamy osobę o prawdziwe motywy. W przypadku, gdy okażą się one negatywne lub cenzurowane lub wejdą w konflikt z wewnętrznymi ideami o sobie, dana osoba wykaże ziarno prawdy i harmonijną racjonalizację.

Mechanizm ten utrudnia dostrzeganie rzeczywistości, analizowanie jej i wyciąganie wniosków, zdobywanie doświadczenia na późniejsze życie. Żyjąc w iluzorycznym świecie własnego dobrobytu i przewidywalności świata, człowiek nieuchronnie staje przed wydarzeniami, które okazują się silniejsze niż ten mechanizm obronny, a następnie cios okazuje się miażdżący, ponieważ umiejętność pokonania negatywu nie została wypracowana. A kiedy mury obronne rozpadają się, okazuje się, że musisz nauczyć się akceptować siebie jako niedoskonałego, a czasami strasznego, aby zaakceptować fakt, że możesz po pewnym czasie wytłumaczyć niektóre ze swoich reakcji i działań w wykopaliskach psychoterapeutycznych i nauczyć się żyć w nieprzewidywalnym świecie, w którym nie masz kontroli. nad wszystkim, co się dzieje.

Obejrzyj film: 3 oblicza racjonalizacji, czyli jak oszukujesz samego siebie. Mechanizmy obronne. Pułapki umysłu (Listopad 2019).

Загрузка...